| Menu | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Ankieta |
|---|
| Zdjêcie z galerii |
|---|
 |
| Odwiedza nas |
|---|
| Odwiedza nas 24 gości |
U nas znajdziesz: rosyjski, język rosyjski, po rosyjsku, kultura rosyjska, podróże do Rosji, aktualne wydarzenia w Rosji...
| Spadkobiercy cara |
|
|
| Napisał: Ewa Sosna | |
„Spadkobiercy cara” w polskich kinach20 lutego 2009 w polskich kinach odbyła się premiera filmuSPADKOBIERCY CARARok: 2008Reżyser: Konstantyn Odiegow Scenariusz: Konstantyn Odiegow Obsada: Paweł Jurczenko, Jekaterina Riednikowa, Dienis Karasiew, Władimir Tolokonnikow, Leonid Kurawliow, Aleksander Gołubkow, Julia Gałkina, Aleksander Baszirow. Scenografia: Danił Duchawin Czas: 90min. O FILMIE: Film jest adaptacją powieści syberyjskiego pisarza Siergieja Kozłowa „Chłopiec bez szpady”. Główny bohater filmu - chłopiec Timofiej - mieszka w małym syberyjskim miasteczku, związanym z wydobywaniem ropy naftowej. Jednak mimo obfitości ziemi syberyjskiej, mieszkańcy miasteczka ledwie wiążą koniec z końcem. Nie mają pieniędzy, pracy i nie potrafią wzbogacić swojego życia duchowego i stąd wszystkie problemy. Reżyserskim wynalazkiem w filmie jest brunatny niedźwiedź, który co jakiś czas pojawia się w kadrze. Czuje się w mieście jak w domu – gra na bałałajce, pije wódkę i zachowuję się całkiem swojsko. Niedźwiedź symbolizuje „zdziczenie” mieszkańców miasteczka. „Zdziczenie” pokazane jest wyraźnie i ze szczegółami. W domu Timofiej codziennie obserwuje pijanych rodziców, butelki na podłodze, utracenie wartości rodzinnych i zaniedbanie. Kontrast stwarza rodzinna idylla, którą widzimy na początku filmu – ojciec i Tima bawią się na tle prawosławnej cerkwi. Jednak następnym kadrem jest poranne przebudzenie pijanego ojca. Ale czy jest to poranek czy nocna mgła na zawsze zagościła w duszach rodziców?  Obraz świątyni, jak i postać niedźwiedzia będą pojawiały się w filmie - jak zestawienie dwóch światów, jak dwie prawdy, pomiędzy którymi będzie musiał wybrać Timofiej. Pierwszą jest spokojna, ale twarda prawda miejskiego wikariusza – „wierzyć, bać się i Boga prosić”. Drugą – życiowa prawda Michaiła, który właśnie wyszedł z więzienia – „ nikomu nie wierzyć, nie bać się i nie prosić”. Co wybierze Timofiej? Jeśli podda się otaczającej rzeczywistości pójdzie w ślady swojego przyjaciela Michaiła. Żeby tak się nie stało potrzebny jest prawdziwy cud. I cud się zdarza. Kolega Michaił wkłada w rękę Timofieja dziwny guzik, podobno należący kiedyś do carewicza Aleksieja Romanowa. Timofiej, którego do tej pory cieszyły tylko pieniądze, zaczyna odczuwać swoją przynależność do historii i więź z czymś co jest znacznie ważniejsze od niego. Jedno spojrzenie na guzik budzi w nim nieznane do tej pory poruszenie. Dusza chłopca zaczyna wypełniać się wiarą jak żagiel powietrzem. Mały guzik nagle staje się punktem oparcia pod jego nogami.  Przemiana następuje nie od razu. Najpierw zainteresowanie guzikiem nosi charakter czysto materialny, ponieważ Timofiej nigdy nie słyszał o carewiczu Aleksieju. Ten stosunek zmienia się, kiedy miejscowy wikariusz wyjaśnia Timofejowi, że carewicz jest świętym, wiec guzik należący do niego też jest rzeczą świętą. Do łez porusza Timofeja pożyczona od wikariusza książka „Dla dzieci o carze”, w której Timofiej znajduje zdjęcie swojego rówieśnika Aleksieja. Odiegow w swoim filmie nie ograniczył się do pokazania przerażającej rzeczywistości. Pokazując piekło, pokazuje również wyjście z niego. Będąc osobą głęboko wierzącą stworzył film nasączony wiarą, nadzieją i miłością. Film jest uznany za dzieło najwyższej międzynarodowej klasy, porównywane z „Wyspą” Pawła Łungina. Film „Spadkobiercy cara” trafił na Moskiewski Festiwal Filmowy jako film pozakonkursowy. Po tym, jak został wysoko oceniony przez festiwalową publiczność, został pokazany na festiwalach w Wenecji, Montrealu i Tokio. „Komsomolskaja prawda” Reżyser i scenarzysta Konstantyn OdiegowKonstantyn Odiegow urodził się w Omsku w roku 1959. W 1983 ukończył TiumeńskiUniwersytet Państwowy na kierunku Dziennikarstwo. Pracował w Państwowym Telewizyjnoradiowymstudiu „Region Tłumień”. W roku 1992 stworzył własne studio „Pressing”. Ma na swoim koncie ponad 59 dokumentów i 3 filmy fabularne.
Wybrana filmografia:1993 r. – „Złoty chłopiec” (dokument) 1998 r. - „Zawodowiec” (dokument) 2003 r. - „Mistrz” (dokument) 1993 - 2007 lata – cykl dokumentów „Żyj i zachwycaj się!” 2000 r. - „Gra na wylot” (fabularny) 2005 r.- „Paryska miłość” (fabularny) 2008 r. - „Spadkobiercy cara” (fabularny) Źródło: www.35mm.com.pl Liczba komentarzy (0) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu... |
R E K L A M A
